Ιδέα

idea panorama«Πανόραμα» ήταν η ονομασία πού δόθηκε στην τρισδιάστατη επαναστατική κατασκευή η οποία επέτρεψε στους Λονδρέζους του 1792 να δουν τον κόσμο με άλλα μάτια και εισήγαγε την ανθρωπότητα στην περιπέτεια της τρίτης διάστασης του χώρου: του φυσικού περιβάλλοντος, της έκτασης της πόλης και του ιστορικού τοπίου. Η λέξη, πού πέρασε ως νεολογισμός στο διεθνές λεξιλόγιο πριν από διακόσια χρόνια, είναι ελληνικής προέλευσης, σύνθετη και πολυσήμαντη. Καλύπτει ένα ευρύ φάσμα εννοιών, χρήσεων και δραστηριοτήτων κι είναι ανοιχτή όσο και τα αναπεπταμένα πεδία πού περιγράφει.

Για αυτό, όταν τον Αύγουστο του 1985, μία μικρή ομάδα φίλων αποφάσισε να δημιουργήσει έναν χώρο κοινής δραστηριότητας και επικοινωνίας, υιοθέτησε αυτόν τον γνωστό και πολυχρησιμοποιημένο όρο. Το «Πανόραμα» περιέγραφε τις προθέσεις μας κι άφηνε να διαφανούν οι ελπίδες μας.

Σε μια Αθήνα πού έχανε την κοινωνική διάσταση της πόλης και, κατ’ επέκταση, την αίσθηση του συνόλου, θελήσαμε να διατηρήσουμε εκείνο το ελάχιστο πού εξακολουθούσε να υπάρχει κι από αυτό να ξεκινήσουμε για να φτιάξουμε ένα ανοιχτό και λειτουργικό «στέκι», ένα φιλικό κέντρο στο πολιορκημένο κέντρο της πρωτεύουσας.

Το τριώροφο κτίριο, το οποίο στέγασε τα πρώτα δεκαπέντε χρόνια το δικό μας ΠΑΝΟΡΑΜΑ, ήταν το σπίτι του Αναστάση Μεταξά (1863-1937), του αρχιτέκτονα που συνέδεσε το όνομα του με την αναστήλωση του Παναθηναϊκού Σταδίου (1894), την οικοδόμηση πολλών μεγάρων, όπως το Μουσείο Μπενάκη και τη Γαλλική Πρεσβεία, και δημοσίων κτιρίων, όπως η Ιονική και Λαϊκή Τράπεζα στην οδό Πεζμαζόγλου. Εδώ, λοιπόν, σε ένα αθηναϊκό σπίτι της οδού Αλεξάνδρου Σούτσου, στεγάστηκαν τα οράματά μας και συνυφάνθηκαν οι προσπάθειες όλων μας. Τα εγκαίνια έγιναν στις 28 Νοεμβρίου 1985 με μία έκθεση για τα 2.300 χρόνια της ιστορίας της Θεσσαλονίκης. Η πρώτη αυτή έκθεση ήταν αφιερωμένη στη μνήμη του Γιώργου Ιωάννου, του εξαίρετου φίλου που είχαμε χάσει τον Φεβρουάριο εκείνης της χρονιάς.

Έτσι, με τη συμμετοχή μας στον εορτασμό της Θεσσαλονίκης, της μοναδικής ελλαδικής μεγαλουπόλεως, κάναμε φανερό ότι μια αθηναϊκή πολιτιστική εταιρεία έχει τη δυνατότητα να ξεφύγει από τον μικρό και τον μεγάλο «δακτύλιο» πού περισφίγγει τους Αθηναίους και ενισχύει τον εντός και εκτός των τειχών απομονωτισμό τους.

Από τότε πέρασαν τριάντα χρόνια.